JESUS CHRIST
THE
LIGHT OF THE WORLD

OUR ETERNAL PARADISE

WALK WITH JESUS...BLOG


view:  full / summary

APOSTOLOI PETROS KAI PAVLOS

Posted by elena on June 29, 2015 at 5:25 PM Comments comments (0)

Ο Α

TO BDELYGMA THS ERHMOSEOS EN TOPO AGIO!!!

Posted by elena on May 9, 2014 at 5:20 PM Comments comments (0)

http://youtu.be/Vt9pZl9pghQ

ΤΟ ΒΔΕΛΥΓΜΑ ΤΗΣ ΕΡΗΜΩΣΕΩΣ ΑΡΧΙΣΕ...... Η ΚΟΛΑΣΗ ΞΕΡΑΣΕ ΤΑ ΘΗΡΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ ΚΑΙ ΕΡΧΕΤΑΙ ΛΙΑΝ ΣΥΝΤΟΜΩΣ ΚΑΙ Ο ΥΙΟΣ ΤΗΣ ΑΝΟΜΙΑΣ...ΞΕΣΚΕΠΑΣΤΗΚΑΝ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΑΙΔΩ ΠΛΕΟΝ ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ,ΠΡΟΣΠΑΘΩΝΤΑΣ ΝΑ ΒΕΒΗΛΩΣΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΑΓΙΑ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΝΑΙΡΕΣΙΑΡΧΗ ΠΑΠΑ.ΦΥΣΙΚΑ Ο FETHULLAH GULEN EINAI KAI AYTΟΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΩΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΩΝ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ.ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ...ΕΡΧΟΥ ΚΥΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΣ...ΑΜΗΝ!!!!!

AGIA LOGHI - EKATONTARHOS LOGGINOS

Posted by elena on April 19, 2014 at 11:15 AM Comments comments (0)

Η ιστορία της Λόγχης και ο Εκατόνταρχος που μαρτύρησε για τον Χριστό

Η λόγχη – που χρησιμοποιήθηκε από το ρωμαίο εκατόνταρχο Λογγίνο για να τρυπήσει τη δεξιά πλευρά του Χριστού στο σταυρό – έγινε δημοφιλής κυρίως χάρη στο κλασικό πλέον βιβλίο του Τρίβορ Ραβενσκροφτ “the spear of destiny” (λόγχη του πεπρωμένου).
Η λόγχη βρίσκεται στο παλάτι του Χόφμπουργκ στη Βιέννη και ανήκε στον Καρλομάγνο.
Ο επίσημος οδηγός για τα εκθέματα του Χόφμπουργκ αναφέρει πως η λόγχη φτιάχτηκε από ένα από τα καρφιά που χρησιμοποιήθηκαν κατά τη Σταύρωση του Xριστού, και με τα χρόνια, μετά τον Καρλομάγνο, έφτασε να θεωρείται ότι είναι η αυθεντική λόγχη του Λογγίνου.
Πιο γνωστή κατά το μεσαίωνα ήταν μια λόγχη που είχε χρησιμοποιήσει μια αντιχριστιανική ομάδα για να «επιτεθεί» σε ένα άγαλμα του Χριστού. Σύμφωνα με την ‘ιστορία’ το άγαλμα μάτωσε και η λόγχη έγινε αντικείμενο τιμής, αφού θεωρήθηκε η αιτία ενός θαύματος.
Ύστερα από αυτό έπεσε στην αφάνεια, για να αποκαλυφθεί σε ένα όραμα αιώνες αργότερα, το 1099, στους σταυροφόρους που πολιόρκησαν την Αντιόχεια.
Υπάρχουν διάφορες θεωρίες για το που μπορεί να βρίσκεται σήμερα η λόγχη.
Μερικοί λένε ότι σήμερα φυλάσσεται στην καθολική εκκλησία του Εχμιατζίν, στην Αρμενία, άλλες πηγές αναφέρουν ότι η αυθεντική λόγχη βρισκόταν στην Ιερουσαλήμ την εποχή του μεγάλου Κωνσταντίνου τον 4ο αι μ.Χ. Έπεσε στα χέρια των Πάρθων τον 7ο αιώνα και ανακαλύφτηκε από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Ηράκλειο, ο οποίος αφαίρεσε τις άκρες της και την έφερε πάλι πίσω στην Κωνσταντινούπολη.
Το μεγαλύτερο μέρος της αιχμής της παρέμεινε στην Ιερουσαλήμ μέχρι το 715, οπότε και στάλθηκε στον Πόλη. Το 1241, μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης στους Φράγκους, ο Λουδοβίκος ο 6ος, βασιλιάς της Γαλλίας, παρουσιάστηκε με ένα κομμάτι της μύτης της λόγχης και μια συλλογή από θρησκευτικά αντικείμενα, τα οποία στέγασε στο Σεντ Σαπέλ στο Παρίσι.
Το μεγαλύτερο μέρος της αιχμής ωστόσο, παρέμεινε στην Κων/Πολη κι έπεσε στα χέρια των τούρκων το 1453.
Ο τούρκος σουλτάνος Βαγιαζήτ ο Β την έστειλε στον Πάπα Ιννοκέντιο τον 8ο το 1492. Από τότε, βρίσκεται κάτω από τον τρούλο του Αγίου Πέτρου. Κατά το 18ο αιώνα ο Πάπας Βενέδικτος ο 14ος είχε μια ακριβή εικόνα της άκρης της λόγχης που βρισκόταν στο Σεντ Σαπέλ και βρήκε ότι ταίριαζε τέλεια με το δικό του μεγαλύτερο κομμάτι. Κατά την γαλλική επανάσταση όμως η αιχμή εξαφανίστηκε και κανείς δεν γνωρίζει από τότε που βρίσκεται.

ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΛΟΓΓΙΝΟΣ

Ο Άγιος Λογγίνος έζησε επί Τιβερίου. Καταγόταν από την Καππαδοκία και υπηρετούσε στο ρωμαϊκό στρατό ως εκατόνταρχος, υπό τις διαταγές του Ποντίου Πιλάτου,ηγεμόνος της Ιουδαίας.

 

Έλαβε διαταγή να εκτελέσει μαζί με τους, άνδρες του την απόφαση του Πιλάτου, πού οδήγησε στο άγιο Πάθος του Κυρίου και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, και να φυλάξουν τον τάφο, από φόβο μήπως οι μαθητές κλέψουν το σώμα και διαδώσουν ότι ο Χριστός ανέστη.

 

Έτσι λοιπόν ο Λογγίνος είδε ως αυτόπτης μάρτυρας όλα τα θαυμαστά σημεία πού συνόδευσαν το Πάθος του Κυρίου: τη γη πού εσείσθη, το σκότος πού απλώθηκε πάνω στη γη, το καταπέτασμα του Ναού πού σχίσθηκε στα δύο από άνω έως κάτω, τις πέτρες πού εσχίσθησαν, τα μνημεία πού ανεώχθησαν και τα πολλά σώματα των κεκοιμημένων αγίων πού ηγέρθησαν και εμφανίσθηκαν σε πολλούς.

 

Βλέποντας αυτά τα θαυμάσια, άνοιξαν οι οφθαλμοί της καρδιάς του και ο εκατόνταρχος αναφώνησε: Αληθώς Υιός Θεού ην ούτος! (Ματθ. 27, 54 Μάρκ. 15, 39). Όταν την τρίτη ημέρα, οι φύλακες του μνημείου έγιναν μάρτυρες της εμφανίσεως του αγγέλου στις μυροφόρες γυναίκες, τους κατέλαβε τρόμος σφοδρός και έμειναν σαν νεκροί. Κάποιοι απ’ αυτούς πήγαν στους αρχιερείς και ανέφεραν τα γεγονότα.

 

Συνεδρίασαν οι αρχιερείς μετά των πρεσβυτέρων και αποφάσισαν να δώσουν στον Λογγίνο και στους στρατιώτες του παχυλή αμοιβή ώστε να διαδώσουν ότι ήλθαν τη νύκτα οι μαθητές και έκλεψαν το σώμα, ενόσω οι φύλακες κοιμούνταν. Φωτισθέντες όμως από το φως της πίστεως στην Ανάσταση του Κυρίου, οεκατόνταρχος και δύο στρατιώτες αρνήθηκαν τα αργύρια.

 

Τότε παραιτήθηκε ο Λογγίνος από το αξίωμα του εκατοντάρχου και το στράτευμα, και επέστρεψε στην πατρίδα του την Καππαδοκία για να μεταδώσει το ευαγγέλιο κατά μίμηση των αγίων Αποστόλων.

 

Το πληροφορήθηκε ο Πιλάτος και, παρακινημένος από τα αργύρια και τα δώρα των Ιουδαίων πού διψούσαν για εκδίκηση, έστειλε στον αυτοκράτορα Τιβέριο επιστολή καταγγέλλοντας τον Λογγίνο. Κατά θεία πρόνοια, οι στρατιώτες πού έστειλε ο Τιβέριος στην Καππαδοκία για να βρουν τον πρώην εκατόνταρχο, σταμάτησαν δίχως να το ξέρουν στο σπίτι όπου είχε καταλύσει ο Λογγίνος.

 

Του ζήτησαν να τους παράσχει κατάλυμα και πληροφορίες για τον εκατόνταρχο, τον οποίο δεν είχαν δει ποτέ τους. Ο άγιος τους υποδέχθηκε ο ίδιος με τον φιλόξενο τρόπο πού διακρίνει τους μαθητές του Χριστού.

 

Κατά τη διάρκεια της συζητήσεως του φανέρωσαν τον πραγματικό τους σκοπό. Άφατη χαρά ένιωσε ο Λογγίνος μαθαίνοντας το νέο και περιποιήθηκε ακόμα περισσότερο τους φιλοξενουμένους του. Τους εγκατέστησε άνετα στο σπίτι και γαλήνιος πήγε να ετοιμάσει τον τάφο και όλα τα αναγκαία για την κηδεία του.

 

Πήγε μετά και βρήκε τους δύο συντρόφους του, πού είχαν φύγει μαζί του από την Παλαιστίνη, και τους έπεισε να προσέλθουν από κοινού στο μαρτύριο. Επέστρεψε κατόπιν στους φιλοξενουμένους του και τους αποκάλυψε πώς ήταν ο Λογγίνος, εκείνος τον οποίο ζητούσαν να θανατώσουν.

 

Οι απεσταλμένοι του αυτοκράτορος έμειναν άναυδοι μπροστά στο θάρρος του αγίου και βαθύτατη θλίψη ένιωσαν στην ιδέα ότι θα έπρεπε να θανατώσουν εκείνον ο οποίος τους παρείχε τόσο πλουσιοπάροχη φιλοξενία. Ο άγιος όμως τους ικέτευε να μη χρονοτριβούν και να πράξουν το καθήκον τους, ώστε ο ίδιος και οι σύντροφοί του να συναντήσουν και να συνευφρανθούν με τον Κύριο και Αφέντη τους.

 

Με βαρειά καρδιά, οι απεσταλμένοι του αυτοκράτορος αποκεφάλισαν τους τρεις μαθητές του Χριστού και έστειλαν την κεφαλή του Λογγίνου στα Ιεροσόλυμα, ώστε ο Πιλάτος και οι Ιουδαίοι να βεβαιωθούν για τη θανάτωσή του. Την κάρα του αγίου την έριξαν σ’ έναν λάκκο με κοπριά στα περίχωρα της Ιερουσαλήμ. Κι έτυχε εκείνο τον καιρό, κάποιας γυναίκας χήρας από την Καππαδοκία με τ’ όνομα Άννα, να πάθουν τα μάτια της και να τυφλωθεί. Καιρό πολύ γύριζε στους γιατρούς, στην Καισάρεια και σε άλλες πολιτείες, χωρίς να δει κανένα όφελος.

 

Τότε σκέφθηκε να πάει στα Ιεροσόλυμα, να προσκυνήσει τα Άγια μέρη και τον Τάφο εκείνο, πού γι’ αυτόν ο γλυκόλογος άνθρωπος, πού λεγόταν Λογγίνος, είχε μιλήσει κάποτε στα πλήθη της Καππαδοκίας, σπέρνοντας στην ψυχή τους την αλήθεια.

 

Εκεί να ζητήσει το έλεος του Θεού, για τα τυφλωμένα μάτια της. Πήρε λοιπόν τον μοναχογιό της και κίνησε κατεβαίνοντας από τα βουνά κατά τους κάμπους και πήγε το παιδί, κρατώντας την από το χέρι, έως τα Ιεροσόλυμα. Και φθάνοντας στα Άγια χώματα, ο γιός της χήρας έπεσε άρρωστος και σε λίγες μέρες πέθανε.

 

Έκλαιγε η τυφλή γυναίκα κι έχυνε δάκρυα, συντριμμένη από την θλίψη. “Γιατί, έλεγε, τώρα έχασα για δεύτερη φορά το φως των ματιών μου;” Κι ήτανε απαρηγόρητη και θρηνούσε ολομόναχη ανάμεσα στα τείχη της Ιερουσαλήμ, σαν σε έρημο. Και να, στη νύχτα της δυστυχίας της, ξαφνικά της φανερώνεται ο Άγιος Λογγίνος και την παρηγορεί: – Χαροκαμένη μητέρα, μην κλαις, της είπε με καλοσύνη. Θα σου δείξω πού βρίσκεται ο μοναχογιός σου, στη δόξα του Κυρίου, και θα ξαναβρείς το φως των ματιών σου.

 

Θυμήσου όσα μίλησα κάποτε για το Χριστό το Σωτήρα μας, για τα Πάθη και την Ανάστασή του, πού είδα με τα μάτια μου. Και μάθε, πώς ο γιος σου βρίσκεται κοντά στον Ιησού. Και μάθε ακόμα, πώς οι εχθροί της αλήθειας με κυνηγήσανε και με αφανίσανε μαζί με τους συντρόφους μου, και η κεφαλή μου είναι πεταμένη στα σκουπίδια, έξω από τα τείχη. Πήγαινε να τη βρεις. Κι αφού τη βρεις, θα φέξει πάλι η μέρα για σένα και τα μάτια σου θα δούνε.

 

Έπεσε το σκοτάδι και το όραμα χάθηκε. Η γυναίκα σηκώθηκε από κει πού καθότανε, και ταραγμένη, κίνησε γεμάτη ελπίδα κατά πού βασιλεύει ο ήλιος και έρχονταν ο θαλασσινός αέρας με τη μυρουδιά των σκουπιδιών. Και παρακάλαγε τους περαστικούς να τη βοηθήσουνε και να την πάνε στο μέρος όπου η πολιτεία αφήνει τις ακαθαρσίες της.

 

“Οδηγείστε με όπου είναι τα πολλά σκουπίδια”, έλεγε, κι εξηγούσε στους ανθρώπους το μέρος όπου της φανερώθηκε το όραμα. Φθάνοντας εκεί ψηλάφησε το μέρος και το αναγνώρισε, κι άρχισε να ανασκαλεύει με τα χέρια. Κι όταν ένιωσε κάτω από τα δάκτυλά της εκείνο πού ζήταγε, μεμιάς σκόρπισε η καταχνιά, και στου ήλιου το φως είδε την κεφαλή του γλυκόλογου απόστολου της Καππαδοκίας.

 

Με δάκρυα χαράς, δόξασε τότε το Θεό και παίρνοντας στα χέρια την κεφαλή του Εκατόνταρχου, την ασπάσθηκε και την έφερε στο σπίτι της. Εκεί την έπλυνε, την άλειψε με μύρο, κι ένιωθε μέσα της ουράνια χαρά.

 

Την άλλη μέρα η χήρα, είδε πάλι τον Άγιο Λογγίνο λουσμένο στο φώς, με ιμάτια λαμπερά και κρατώντας από το χέρι το μοναχογιό της, ντυμένο με ρούχα γιορτινά κι ο Άγιος τον αγκάλιασε και το παιδί χαμογέλασε ευτυχισμένο. “Βλέπεις γυναίκα, είπε στο όραμα, πού βρίσκεται ο γιος σου; Χαίρε, γιατί εδώ είναι η αιώνια βασιλεία. Σήκω.

 

Βάλε την κεφαλή και το λείψανο του γιου σου στην ίδια κάσα και πήγαινέ τα στον τόπο όπου κήρυξα το λόγο του Κυρίου”.

 

Βιαστικά σηκώθηκε η γυναίκα κι έκανε όπως της είπε ο Άγιος. Και παίρνοντας σε μια κάσα το άψυχο κορμί του παιδιού της και την κεφαλή του Εκατόνταρχου, πορεύτηκε στην πατρίδα της, περ’ απ’ τα βουνά, και κει έθαψε τα λείψανα σε τόπο γαλήνης κι ανάπαυσης, κοντά στο σπιτικό της.

 

Πηγή: Διμηνιαίο Περιοδικό «Μοναχική Έκφραση»,

 

Τεύχος 13, Μάρτιος-Απρίλιος 2006


AGIA SOPHIA and her daughters FAITH HOPE AND LOVE

Posted by elena on September 17, 2013 at 2:45 PM Comments comments (0)

You need Adobe Flash Player to view this content.

Με
ταξύ των αρχαιότερων μαρτύρων της χριστιανικής πίστεως συγκαταλέγονται η αγία Σοφία και οι τρείς θυγατέρες της Πίστις, Έλπίς και Αγάπη, αφού πρόσφεραν την ζωή τους ως «λογική λατρεία» στον Ιησού Χριστό, κατά τα χρόνια που αυτοκράτορας στην Ρώμη ήταν ο Αδριανός (117-138).

 

Η αγία ζωή τους και το μαρτυρικό τέλος των τριών θυγατέρων αποτελούσαν επί αιώνες παράδειγμα προς μίμηση των χριστιανών. Η μνήμη τους τιμόταν με ευλάβεια και οι διηγήσεις για την άθλησή τους αποτελούσαν προσφιλές άκουσμα και εποικοδομητικό ανάγνωσμα. Ιδιαίτερα μάλιστα κατά την βυζαντινή περίοδο, όποτε είχαν αναδειχθεί σημαντικοί συναξαριστές και αγιολόγοι. Το υλικό αυτό, διάσπαρτο σε διάφορες συλλογές, το περισυνέλεξε με ζήλο και με κόπο ο άγιος Συμεών (περί το 910-987).

 

Μεταξύ των έργων του, ο άγιος Συμεών (τιμάται στις 9 Νοεμβρίου), έγραψε και το «Μαρτύριον των αγίων γυναικών Σοφίας και των θυγατέρων αυτής Πίστεως, Ελπίδος και Αγάπης» (περιέχεται στον τόμο 115, στήλες 497-514 της Ελληνικής Πατρολογίας του J. - P.Migne), από το οποίο και αντλούνται όλα τα στοιχεία που παρατίθενται στη συνέχεια του παρόντος.

Χήρα με τρείς θυγατέρες στη Ρώμη

 

 

 

 

Στα χρόνια που βασίλευε στην κοσμοκράτειρα Ρώμη ο Αδριανός, σε μια πόλη της Ιταλίας (οι παλαιότερες πηγές αναφέρουν ότι αυτή βρισκόταν κοντά στα Μεδιόλανα, το σημερινό Μιλάνο), ζούσε η ευσεβής και πιστή στον Θεό Σοφία. Καταγόταν από σπουδαία οικογένεια, αλλά σχετικά νωρίς έμεινε χήρα με τρείς θυγατέρες. Για λόγους που δεν είναι γνωστοί, αργότερα η Σοφία πήρε τις τρείς κόρες της και πήγε στη Ρώμη, όπου συνέχισαν την ενάρετη ζωή τους. Ο συναξαριστής σημειώνει ότι οι θυγατέρες της ήταν και οι τρείς πολύ όμορφες αλλά και με άριστη αγωγή. Άλλωστε η μητέρα τους δεν είχε μόνο το όνομα Σοφία. Διέθετε και την όντως σοφία, που πηγάζει από τον Θεό, γιατί και έχει τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της αγνότητας, της ειρήνης, της επιείκειας, της υπακοής, της ευσπλαχνίας και των καλών έργων.

 

Έτσι, δεν επέλεξε συμπτωματικά και τα ονόματα των τριών θυγατέρων της, αφού τους έδωσε τα ονόματα που συνοψίζουν τις τρείς βασικές αρετές του χριστιανού, τις οποίες επισημαίνει ο απόστολος Παύλος στον «ύμνο της αγάπης» (Α΄ Κορ. 13,13): νυνί δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη. Και τόσο με το παράδειγμα της όσο και με την ανατροφή που τους έδωσε, οι τρείς θυγατέρες της επιβεβαίωναν στην πράξη ότι όντως βίωναν και την πίστη και την ελπίδα και την αγάπη. Ήταν αντάξια προς τη ρίζα και τον κορμό κλαδιά!

 

Στη Ρώμη όπου ζούσαν πλέον μητέρα και κόρες, ο αυτοκράτορας Αδριανός, αν και διακρινόταν για τη μεγάλη μόρφωση του, για το πολιτιστικό του έργο και άλλα –σε αντίθεση με έτερους προκατόχους του πολλοί από τους οποίους ήταν αγροίκοι-, εντούτοις δεν έδειξε την απαιτούμενη προσπάθεια και ευελιξία για να κατανοήσει το πνεύμα και την ανωτερότητα της νέας χριστιανικής πίστεως, που κήρυξε ο Ιησούς Χριστός και οι απόστολοι του. Μένοντας προσκολλημένος στην ειδωλολατρία, κήρυξε το έτος 126 μ.Χ. διωγμό κατά των χριστιανών, τους οποίους άλλοτε με βασανιστήρια και άλλοτε με υποσχέσεις ή απειλές, προσπαθούσε να πείσει να αρνηθούν την πίστη τους και να θυσιάσουν στους ειδωλολατρικούς θεούς.

 

 

Συλλαμβάνονται και οδηγούνται στον αυτοκράτορα

 

 

 

Δεν άργησε να γίνει γνωστή στην Ρώμη η άφιξη της Σοφίας και των θυγατέρων της, όχι μόνο γιατί ήταν από σπουδαία οικογένεια, αλλά κυρίως από το γεγονός ότι μια χήρα γυναίκα με τρείς ωραιότατες κόρες ζούσαν με σύνεση και αρετή, σε μια κοινωνία κατά βάση έκφυλη και αμαρτωλή. Και ο αρχέκακος διάβολος που οθονεί και πολεμά την σωφροσύνη, την αγνότητα και την αφοσίωση στον Θεό, μηχανεύτηκε ένα τρόπο για να θέσει σε δοκιμασία τις τέσσερις αυτές ψυχές. Και πως ενήργησε;

 

Υποκίνησε τον Αντίοχο, που ήταν διοικητής της Ρώμης, να ενημερώσει τον αυτοκράτορα Αδριανό, «με δόλια γλώσσα και λόγια μίσους», ότι οι τέσσερις αυτές ψυχές πιστεύουν στον Θεό των χριστιανών και περιφρονούν τους δικούς τους θεούς.

 

Ο αυτοκράτορας εξοργίστηκε. Και έδωσε αμέσως εντολή στον επικεφαλής των σωματοφυλάκων του να σπεύσουν να συλλάβουν τη Σοφία και τις τρείς θυγατέρες της, προκειμένου να τις οδηγήσουν ενώπιόν του. Η εντολή εκτελέστηκε χωρίς καθυστέρηση. Καθώς δε οι σωματοφύλακες εμφανίστηκαν για να τις συλλάβουν, μητέρα και κόρες, ενωμένες πνευματικά και αποφασισμένες για να δώσουν ομολογία πίστεως «παντί τω αιτούντι», καθώς οδηγήθηκαν στο βήμα του ηγεμόνα, νοερά ζήτησαν την ενίσχυση του Χριστού, που είχε διαβεβαιώσει τους μαθητές και αποστόλους του, αλλά και κάθε χριστιανό: Να μη φοβηθείτε αυτούς που θανατώνουν το σώμα, δεν μπορούν όμως να θανατώσουν την ψυχή· και όταν σας οδηγήσουν σε ηγεμόνες και βασιλείς, θα σας φωτίσει ο Θεός για το τι θα πείτε.(Ματθ. 10, 18. 19. 28). Κάνοντας μάλιστα το σημείο του σταυρού πήραν δύναμη απομακρύνοντας κάθε ίχνος φόβου, αν και βρίσκονταν μπροστά στο φοβερό και αγέρωχο δικαστή, στον οποίο τις είχε παραπέμψει ο Αδριανός. Εκείνος καθώς τις αντίκρισε έτσι ευγενικές, όμορφες και με παρρησία να στέκονται μπροστά του και να ακτινοβολούν από ουράνια γλυκύτητα και σεμνότητα, δεν θέλησε να αρχίσει την εξέταση τους αμέσως. Επηρεάστηκε τόσο που για λίγα λεπτά της ώρας έμεινε να τις θαυμάζει.

 

 

Ομολογία πίστεως και μητρικές παραινέσεις

 

 

 

Στη συνέχεια, διέταξε να απομακρύνουν τις τρείς θυγατέρες από τη μητέρα τους και να τις φυλάνε σε άλλο μέρος, απευθυνόμενος σ’ αυτήν της είπε: Κυρία μου, είναι πολύ σοβαρό παράπτωμα να αρνηθείς τα πατροπαράδοτα έθη και τους σεβάσμιους θεούς μας. Γιατί προξένησες στη Ρώμη διχόνοια και ταραχή, διαδίδοντας ότι οι θεοί μας δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα και ότι είναι απλά ονόματα χωρίς περιεχόμενο; Πές μου, από πού κατάγεσαι, ποιο είναι το γένος σου, το όνομα σου και σε τι πιστεύεις!

 

Η αγία μητέρα απάντησε με παρρησία: Το πρώτο και εξαιρετικά πολύτιμο όνομά μου είναι αυτό που προέρχεται από το Χριστό, το όνομα «χριστιανή». Οι γονείς μου με ονόμασαν Σοφία. Ως προς το γένος μου; Ανήκω σε γενιά που κατείχε τα ανώτατα αξιώματα στην Ιταλία, που είναι και η επίγεια πατρίδα μου. Από όλα όμως αυτά υπερηφανεύομαι με σεμνότητα περισσότερο για την ιδιότητα της χριστιανής, γιατί φανερώνει ότι ανήκω στο Χριστό, στον οποίο με αφιέρωσαν μόλις γεννήθηκα οι γονείς μου, ενώ κι εγώ σ’ αυτόν έχω αφιερώσει τις τρείς θυγατέρες μου. Επιθυμούμε μάλιστα, μέσα στην ίδια τη Ρώμη, μένοντας ακλόνητες στην πίστης μας στο Θεό, να μεταβούμε «εκ του θανάτου εις την ζωήν» και να κληρονομήσουμε στον ουρανό τα αγαθά που μας ετοίμασε εκείνος.

 

Αφού τελείωσε η πρώτη αυτή εξέταση, προκειμένου να σκεφθεί το επόμενο βήμα του, ο δικαστής παρέδωσε τις τρείς θυγατέρες στη συγκλητική Παλλαδία για να τις κρατήσει στο σπίτι της, ώστε μετά από τρείς ημέρες να οδηγηθούν ενώπιόν του για να τις ανακρίνει. Έτσι η μητέρα τους Σοφία βρήκε την ευκαιρία και τον χρόνο να απευθύνει στις κόρες της τις απαραίτητες παραινέσεις, λέγοντας τα εξής:

 

«Εγώ, παιδιά μου αγαπημένα, ως μητέρα που σας έφερα στον κόσμο, σας ανέθρεψα εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Επειδή λοιπόν οι περιστάσεις σας καλούν σε πνευματικούς αγώνες, δείξτε ποιά από σας είναι ο άξιος καρπός των λόγων μου. Τη δε αρετή, στην οποία εδώ και χρόνια έχετε ασκηθεί, ας μη την καταβάλει το κακό που προσωρινά θα εκδηλωθεί εναντίον σας. Ούτε η αδύναμη πλάνη να υπερισχύσει της χριστιανικής αλήθειας, που είναι από καθετί πιο ισχυρή. Δεν σας κρύβω, βέβαια, ότι η νεαρή ηλικία σας μου προκαλεί μικρό φόβο. Γι’ αυτό δείξτε προσοχή και μη δειλιάσετε μπροστά στην απειλή, αφού ακατάβλητη δύναμή σας θα έχετε τη συμμαχία του Χριστού μας. Κάνετε ώστε με τον αγώνα σας να σκιρτήσουν από χαρά τα γηρατειά μου. Κρατήστε ανυποχώρητη την ομολογία της πίστεως σας στον Κύριο, για να σας στεφανώσει με τα ίδια τα χέρια του. Και τότε θα είστε για πάντα μαζί του, θα απολαμβάνετε την άφθαρτη και αιώνια χαρά και θα είστε μαζί με τους αγγέλους και όλους τους αγίους του. Άλλωστε, γνώρισμα των συνετών είναι να θυσιάζουν τα μικρά για τα μεγάλα, τα ασταθή για τα διαρκή, τα πρόσκαιρα για τα αιώνια. Διότι το πιο πολύτιμο πράγμα είναι το να εξαγοράσει ο άνθρωπος με το αίμα του μαρτυρίου του, που θα χύσει υπέρ του Χριστού, την ουράνια βασιλεία του».

 

 

 

Ο δικαστής κολακεύει, υπόσχεται και απειλεί

 

 

 

Ενώ μ’ αυτά τα λόγια ενίσχυε τις τρείς θυγατέρες της η μητέρα τους Σοφία, οι αντάξιες κόρες έτσι της απάντησαν: «Εσύ, σεβαστή μας μητέρα, να μας στηρίζεις με τις παραινέσεις σου, που τις θεωρούμε αγαθό φυλαχτό. Αλλά και ο Κύριός μας, που μας παρότρυνε να μη μεριμνήσουμε πως ή τι θα πούμε όταν μας οδηγήσουν ενώπιον ηγεμόνων και βασιλέων (πρβλ. Μ. 10, 18-19), εκείνος, όντας αξιόπιστος, δεν θα διαψευσθεί. Και ως παντοδύναμος που είναι θα τηρήσει την υπόσχεσή του και θα μας χαρίσει σοφία, με την οποία θα μπορέσουμε να νικήσουμε τη σοφία των ειδωλολατρών που είναι ανόητη».

 

Ύστερα λοιπόν από τρείς ημέρες, πήραν οι σωματοφύλακες τις αγνές κόρες από το σπίτι της συγκλητικής Παλλαδίας και τις έφεραν ενώπιον του δικαστή για εξέταση. Αυτός, έχοντας αρκετή εμπειρία αλλά και πανουργία, σκέφθηκε να αλλάξει το φρόνημα και την πίστη τους με κολακείες, ελπίζοντας πως κάτι τέτοιο δεν θα ήταν δύσκολο, λόγω του νεαρού της ηλικίας τους. Έτσι απευθύνθηκε προς αυτές με τούτα τα λόγια:

 

«Βλέποντας, παιδιά μου την ομορφιά σας και τη γλυκύτητα της μορφής σας, νομίζω πως δεν γεννηθήκατε από ανθρώπους αλλά από κάποιους θεούς, για να σας θαυμάζουν όσοι σας βλέπουν. Γι’ αυτό κι εγώ, αγαπητές μου νέες, δείχνοντας και πατρική στοργή προς εσάς, παρακαλώ πολύ να μη θελήσετε να παρακούσετε σε μένα, που σαν πατέρας σας αγαπά. Άλλωστε, σκεφθείτε πρώτα τη μητέρα σας που στη γεροντική ηλικία της θα μαστιγωθεί, αν εσείς δεν πεισθείτε στα λόγια μου. Έπειτα σκεφθείτε τη δική σας νεαρή ηλικία. Είστε στο άνθος της ομορφιάς σας, την οποία μπορεί να θαυμάζω όπως κάθε άνθρωπος που σας βλέπει, δεν θα διστάσω όμως και να τη βλάψω –παρόλο που δεν θα το θελα- αν με λυπήσετε με την παρακοή σας και με εξοργίσετε. Και τότε θα χαθείτε με κακό και επώδυνο τρόπο. Ας μη οδηγηθούμε εκεί. Εσείς πρέπει να χαίρεστε, να είστε ευτυχισμένες, να απολαμβάνετε πλούτο, δόξα, βασιλική εύνοια και να ζείτε μες στα καλά του καιρού και της ηλικίας σας».

 

Κι ενώ αυτά τα κολακευτικά και συνάμα απειλητικά λόγια έλεγε ο δικαστής, οι τρείς θυγατέρες της Σοφίας, η Πίστις, η Ελπίς, και η Αγάπη, έτσι του απάντησαν με παρρησία:

 

«Εμείς ούτε στις υποσχέσεις σου υποχωρούμε, ούτε τις απειλές για τα βασανιστήρια υπολογίζουμε, γιατί όλα τα γήινα τα περιφρονήσαμε και τα μόνα που επιθυμούμε είναι τα αιώνια αγαθά και ο ουράνιος νυμφίος μας Χριστός. Απειλείς να βασανίσεις τη μητέρα μας για να μας εκφοβίσεις, λόγω της φυσικής συμπάθειας μεταξύ μας, αλλά λησμονείς ή δεν γνωρίζεις ότι μ’ αυτό τον τρόπο φέρνεις εκείνη και εμάς πιο κοντά στα ουράνια αγαθά. Άλλωστε, υπάρχει κάτι πιο γλυκό και τέλειο για τους χριστιανούς από το να υφίστανται μαρτύρια για το όνομα του Χριστού; Ακόμα κι αν δεν ελπίζαμε σε ουράνια ανταπόδοση, και μόνο το να μαρτυρούσαμε για τον Κύριο μας και Πλάστη αποτελεί μεγάλη δόξα. Όταν μάλιστα μας περιμένει ουράνια βασιλεία και αιώνια αγαθά, το να προσπαθείς να μας πείσεις με υποσχέσεις για πρόσκαιρα αγαθά είναι ανόητο και ματαιοπονείς. Επομένως ούτε με κολακείες θα μας παρασύρεις, ούτε με απειλές βασανιστηρίων θα μας κάνεις να αρνηθούμε την πίστη μας στο Χριστό».

 

Και συνεχίζοντας οι τρείς θυγατέρες της αγίας Σοφίας είπαν στον δικαστή: «Σε πληροφορούμε πως αν τυχόν λυπηθείς το κάλος της νεότητας μας, που όπως είπες θεωρείς κάτι το εξαιρετικά σπουδαίο, και δεν μας υποβάλεις σε σκληρά βασανιστήρια, θα μας στεναχωρήσεις περισσότερο. Γιατί στην περίπτωση αυτή θα μας βλάψεις πραγματικά, αφού θα γίνεις αιτία να στερηθούμε την ανταπόδοση των μεγάλων και άφθαρτων αγαθών».

 

Η γενναιόφρονη στάση των τριών νεανίδων εξέπληξε τον δικαστή. Έτσι αποφάσισε να τις χωρίσει και να εξετάσει την κάθε μία ιδιαίτερα, ελπίζοντας να τις αποδυναμώσει και να επιτύχει στο σκοπό του. Στην αρχή φώναξε τη μητέρα τους Σοφία και τη ρώτησε για το όνομα και την ηλικία των θυγατέρων της. Εκείνη απάντησε πως η πρώτη ονομάζεται Πίστις και είναι δώδεκα χρονών, η δεύτερη Ελπίς και είναι δέκα και η Τρίτη Αγάπη και είναι εννέα χρονών.

 

 

Βασανίζεται και τελειούται η Πίστις

 

 

 

Αφού ο δικαστής έμαθε τα παραπάνω, άφησε την αγία Σοφία να βγει από την αίθουσα και πρόσταξε να οδηγηθεί μπροστά του η μεγαλύτερη από τις τρείς, η Πίστις. Οργισμένος της είπε: «Θυσίασε νεαρή μου, στη θεά Άρτεμη, όπως εδώ και πολλά χρόνια κάνουμε όλοι μας». Με έκπληξη του όμως διαπίστωσε ότι η εντολή του έπεσε στο κενό. Όχι μόνο δεν έδειξε την παραμικρή διάθεση να θυσιάσει η Πίστις, αλλά γεμάτη θάρρος που μόνον η συνειδητή πίστη στο Χριστό δίνει, είπε στο δικαστή τα επό_

O TIMIOS STAYROS YPSOSIS

Posted by elena on September 14, 2013 at 1:05 PM Comments comments (0)

Στὶς 14 Σεπτεμβρίου ἑορτάζουμε τὴν παγκόσμια Ὕψωση τοῦ τιμίου καὶ ζωοποιοῦ Σταυροῦ. Ἐξαιτίας τῆς μεγάλης αὐτῆς ἑορτῆς καὶ ἡ προηγούμενη Κυριακή, ἡ Κυριακὴ πρὸ τῆς Ὑψώσεως, καὶ ἡ ἑπόμενη Κυριακή, ἡ Κυριακὴ μετὰ τὴν Ὕψωσιν, ἔχουν τὸ χρῶμα τῆς ἑορτῆς τοῦ Σταυροῦ. Ἀλλὰ καὶ ἡ ἱερὴ ψαλμωδία καὶ τὰ ἱερὰ ἀναγνώσματα τῶν ἡμερῶν ἔχουν ἐπίσης τὸ ἴδιο χρῶμα· ἔτσι ὥστε ὁ Σεπτέμβριος νὰ εἶναι ὁ μήνας τοῦ Σταυροῦ.

Μὲ τὸν ἐπίσημο αὐτὸν ἑορτασμὸ ἐκδηλώνουμε τὴν εὐλάβειά μας στὸ Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ. Γιὰ μᾶς τοὺς πιστοὺς χριστιανοὺς ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ εἶναι πανσεβάσμιος.

«Χαῖρε, Σταυρέ, τοῖς πᾶσι σεβάσμιε», ψάλλουμε στοὺς Χαιρετισμοὺς τοῦ Σταυροῦ. Χαῖρε, τίμιε Σταυρέ, ἐσὺ ποὺ εἶσαι σεβαστὸς σὲ ὅλους τοὺς πιστοὺς χριστιανούς.

Ὁ Σταυρὸς κάποτε ἦταν τὸ ξύλο τῆς αἰσχύνης, τὸ σύμβολο τοῦ τρόμου καὶ τῆς φρίκης, τὸ ὄργανο τοῦ πιὸ σκληροῦ καὶ ἀτιμωτικοῦ θανάτου. Ἀπὸ τότε ὅμως ποὺ ὁ Θεάνθρωπος Κύριος ἔχυσε τὸ τίμιο Αἷμα Του ἐπάνω στὸ Σταυρό, μεταμορφώθηκε.

Ἔγινε ἀστραπὴ καὶ λάμψη, ἡ σημαία τῆς χριστιανοσύνης, τὸ τεῖχος καὶ ἡ ἀσφάλειά της, τὸ τιμιότερο κόσμημα καὶ τὸ δραστικότερο ὅπλο της, τὸ σύμβολο τῆς ζωῆς καὶ τῆς νίκης.

Ἀσπαζόμαστε οἱ πιστοὶ χριστιανοὶ μὲ εὐλάβεια τὸ «τρισμακάριστον ξύλον», διότι ἐπάνω σ’ αὐτὸ «ἐτάθη» (=ἁπλώθηκε σταυρωμένος) ὁ Χριστός, «ὁ βασιλεὺς καὶ Κύριος». «Ὦ ξύλον τοῦ σταυροῦ!» ἀναφωνεῖ ἑρμηνεύοντας τὸν ἱερὸ ὕμνο ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης. «Σὺ τῇ ἀληθείᾳ εἶσαι πολλῶν μακαρισμῶν ἄξιον· διότι ἐπάνω εἰς ἐσὲ ἐτανύσθη κατὰ τὰς χεῖρας καὶ πόδας καὶ καθ’ ὅλον τὸ σῶμα ὁ γλυκὺς Ἰησοῦς Χριστός, ὁ τῶν αἰώνων ὑπάρχων βασιλεὺς καὶ πάντων τῶν ὄντων Κύριος, καὶ διὰ μέσου σοῦ ἔπεσε πτῶμα ἐλεεινὸν καὶ ἀξιοδάκρυτον ὁ διάβολος».

Εἶναι ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ «πολλῶν μακαρισμῶν ἄξιος», διότι ἀποτελεῖ τὸ αἰώνιο σύμβολο τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπο, τὸ σύμβολο τῆς μοναδικῆς θυσίας τοῦ θείου Λυτρωτῆ, ποὺ ἔπλυνε τὶς ἁμαρτίες ὅλου τοῦ κόσμου καὶ χάρισε στοὺς ἀνθρώπους τὴ σωτηρία.

Ἀποθέτουμε οἱ πιστοὶ χριστιανοὶ τὸν εὐλαβὴ ἀσπασμό μας στὸν αἱματοβαμμένο Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ, διότι ἐπάνω σ’ αὐτὸν ὁ Ἀρχηγὸς τῆς πίστεώς μας κατήργησε «τὸν τὸ κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου, τοῦτ’ ἔστι τὸν διάβολον» (Ἑβρ. β΄ 14). Νίκησε κατὰ κράτος τὴν ἐξουσία τοῦ διαβόλου καὶ τοῦ θανάτου. Κι ὅπως ἕνας βασιλιάς, ὅταν νικήσει κάποιον ἐχθρό, κρεμάει τὰ ὅπλα τοῦ ἐχθροῦ ψηλὰ γιὰ νὰ διασαλπίζεται ἡ νίκη του, ἔτσι καὶ ὁ Χριστός, ἀφοῦ κατανίκησε τὸν διάβολο, «ἐκρέμασεν ἐφ’ ὑψηλοῦ τοῦ σταυροῦ τὰ ὅπλα αὐτοῦ πάντα, τὸν θάνατον, τὴν κατάραν», γιὰ νὰ βλέπουν τὸ τρόπαιό Του καὶ οἱ ἄγγελοι ποὺ βρίσκονται πάνω στὸν οὐρανὸ καὶ οἱ ἄνθρωποι ποὺ βρίσκονται κάτω στὴ γῆ, καὶ οἱ πονηροὶ δαίμονες ποὺ κατατροπώθηκαν, παρατηρεῖ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος.

Ἔτσι ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ, συνεχίζει ὁ χρυσορρήμων Πατήρ, ἔγινε θεμέλιο μεγάλης εὐλογίας γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα, χτύπημα θανατηφόρο κατὰ τοῦ διαβόλου, χαλινάρι τῶν δαιμόνων, φίμωτρο τῆς δυνάμεως τῶν ἐχθρῶν. Κατήργησε τὸν θάνατο, συνέτριψε τὶς χάλκινες πύλες τοῦ Ἅδη... ἔκοψε τὰ νεῦρα τῆς ἁ μαρτίας... ἔγινε «καθάρσιον τῆς οἰκουμένης», ἄνοιξε τὶς πύλες τοῦ οὐρανοῦ, «τοὺς μισουμένους φίλους ἐποίησεν, εἰς τὸν οὐρανὸν ἐπανήγαγεν, ἐν δεξιᾷ τοῦ θρόνου ἐκάθισε τὴν ἡμετέραν φύσιν».

Ὁ πανσεβάσμιος Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ εἶναι τὸ ἀνίκητο ὅπλο τῶν χριστιανῶν, ὁ φύλακας τῆς οἰκουμένης, τὸ στήριγμα τῶν πιστῶν. Σημαδεύει εὐερ ργε τικὰ ὅλες τὶς ἐκδηλώσεις τῆς ζωῆς μας, λάμπει στὰ στήθη μας, λευκάζει στοὺς τρούλους κάτω ἀπὸ τὸν γαλάζιο οὐρανό, δίνει τὴν ἐλπίδα τῆς ἀναστάσεως στοὺς τάφους τῶν κεκοιμημένων, ἁπλώνεται μεταξὺ οὐρανοῦ καὶ Ἅδη καὶ ἑνώνει τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸν Θεό.

Οἱ ἐχθροὶ τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἀξιοδάκρυτοι, σὰν τὸν διάβολο, διότι τὸ τέλος τους θὰ εἶναι ἡ καταστροφὴ καὶ ἡ αἰώνια κόλαση. Διότι λατρεύουν ὡς Θεὸ τὴν κοιλιά τους καὶ θεωροῦν ὡς δόξα τους πράξεις ποὺ φέρνουν ντροπή.

Διότι ἔχουν γήινα φρονήματα (Φιλιπ. γ΄ 18-19). Ὑπάρχουν δυστυχῶς καὶ ἐχθροὶ τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ ποὺ τὸν πατοῦν, ὅπως οἱ ψευδομάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ, ποὺ τὸν πολεμοῦν ἢ τὸν ὑβρίζουν.

Νὰ εἴμαστε ἀφοσιωμένοι ἀκόλουθοι τοῦ Ἐσταυρωμένου καὶ νὰ ζοῦμε ὅπως Ἐκεῖνος θέλει· ζωὴ ἀφοσιώσεως καὶ ἀγάπης πρὸς Αὐτὸν ποὺ τόσο πολὺ μᾶς ἀγάπησε. Νὰ ἀκολουθοῦμε τὸν Κύριο «ὅπου ἂν ὑπάγῃ» (Ἀποκ. ιδ΄ 4), σηκώνοντας κι ἐμεῖς μὲ χαρὰ τὸν δικό μας σταυρό. Κι ὅταν ἀντικρίζουμε τὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ ὑψωμένο στὰ χέρια τῶν εὐλαβῶν λειτουργῶν ἱερέων, νὰ τὸν προσκυνοῦμε μὲ εὐλάβεια, ἑνώνοντας μὲ προσευχητικὴ διάθεση τὴ φωνή μας μὲ τὴ φωνὴ τῶν ἱεροψαλτῶν καὶ ψάλλοντας: «Τὸν Σταυρόν σου προσκυνοῦμεν, Δέσποτα, καὶ τὴν ἁγίαν σου Ἀνάστασιν δοξάζομεν».

 

Περιοδικό “Ο ΣΩΤΗΡ”

 

 

 

 

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2013/09/upsosis-timiou-staurou.html#ixzz2et5QywUE

SAINT APOSTLES - AGIOI APOSTOLOI

Posted by elena on June 30, 2013 at 5:45 AM Comments comments (0)

 

Δεν είναι τόσο σημαντικό πώς πέθαναν οι απόστολοι. Αυτό που είναι σημαντικό είναι το γεγονός ότι όλοι ήταν πρόθυμοι να πεθάνουν για την πίστη τους. Αν ο Ιησούς δεν είχε αναστηθεί, οι μαθητές θα το ήξεραν. Κανείς δεν θα πέθαινε για κάτι που ήξερε ότι είναι ψέμα. Το γεγονός ότι όλοι οι απόστολοι ήταν πρόθυμοι να πεθάνουν φριχτά, αρνούμενοι να αποκηρύξουν την πίστη τους στο Χριστό – είναι ακλόνητη απόδειξη ότι είχαν γίνει πραγματικά μάρτυρες της ανάστασης του Ιησού Χριστού.

 

 

 

Ο μόνος απόστολος που η Αγία Γραφή αναφέρει το θάνατό του είναι ο Ιάκωβος (Πράξεις 12:2). Ο βασιλιάς Ηρώδης θανάτωσε τον Ιάκωβο «με μάχαιρα» - πιθανώς αναφέρεται στον αποκεφαλισμό. Οι συνθήκες του θανάτου των άλλων αποστόλων μπορούν να γίνουν γνωστές μόνο από την εκκλησιαστική παράδοση, έτσι δεν πρέπει να δίνουμε πολύ βάρος σε άλλες θεωρίες.

Η πιο κοινά αποδεκτή εκκλησιαστική παράδοση όσον αφορά το θάνατο ενός αποστόλου είναι ότι ο Απόστολος Πέτρος σταυρώθηκε, ανάποδα σε έναν σταυρό σε σχήμα χ, στη Ρώμη, εκπληρώνοντας την προφητεία του Ιησού (Κατά Ιωάννη 21:18). Ακολουθούν μερικές από τις πιο δημοφιλείς «παραδόσεις» όσον αφορά το θάνατο άλλων αποστόλων.

 

 

 

Ο Απ. Ματθαίος υποφέροντας μαρτυρικά στην Αιθιοπία, σκοτώθηκε με σπαθί.

Ο Απ.Ιωάννης αντιμετώπισε μαρτύριο όταν έβρασε σε μια τεράστια δεξαμενή με βραστό λάδι στη διάρκεια ενός κύματος διωγμών στη Ρώμη. Ωστόσο, ελευθερώθηκε θαυματουργικά από το θάνατο. Τότε εξορίστηκε στο νησί της Πάτμου. Έγραψε το προφητικό του Βιβλίο της Αποκάλυψης στην Πάτμο. Ο Απόστολος Ιωάννης ελευθερώθηκε αργότερα και γύρισε στη σημερινή Τουρκία. Πέθανε σε μεγάλη ηλικία, ο μόνος απόστολος που πέθανε ειρηνικά.

 

 

 

 

 

Ο Ιάκωβος, ο αδελφός του Ιησού (επίσημα δεν ήταν απόστολος), ο ηγέτης της εκκλησίας της Ιερουσαλήμ, ρίχτηκε από πάνω από εξήντα μέτρα από τον νοτιοανατολικό πύργο του Ναού όταν δεν δέχτηκε να αρνηθεί την πίστη του στο Χριστό. Όταν ανακάλυψαν ότι επέζησε της πτώσης, οι εχθροί του τον χτύπησαν μέχρι θανάτου μ` ένα ρόπαλο. Αυτός ήταν ο ίδιος πύργος που ο Σατανάς είχε πάρει τον Ιησού στη διάρκεια των πειρασμών.

 

 

 

Ο Απ.Βαρθολομαίος, επίσης γνωστός ως Ναθαναήλ, ήταν ιεραπόστολος στην Ασία. Έδινε μαρτυρία στη σημερινή Τουρκία και μαρτύρησε για το κήρυγμά του στην Αρμενία,όπου μαρτύρησε με σταυρικό θάνατο Το άγιο λείψανο του οι χριστιανοί το έβαλαν μέσα σε μια πέτρινη θήκη και το έκρυψαν στην Ουρβανούπολη.

 

 

 

Ο Απ.Φίλιππος στην Ιεράπολη της Φρυγίας μια μέρα που δίδασκε, μερικοί φανατικοί ειδωλολάτρες τον συνέλαβαν κι αφού τον βασάνισαν σκληρά, τον οδήγησαν στους άρχοντες. Μια ψευτοδίκη κατέληξε στην απόφαση ο απόστολος να θανατωθεί. Οι δήμιοι, που περίμεναν, άρπαξαν τον Φίλιππο, του έδεσαν τους αστραγάλους και τον κρέμασαν σ' ένα δένδρο με το κεφάλι προς τα κάτω.

 

 

 

Ο Απ. Ανδρέας σταυρώθηκε σε ένα σταυρό σε σχήμα χ στην Ελλάδα. Αφού τον μαστίγωσαν επτά στρατιώτες, έδεσαν το σώμα του στο σταυρό με σχοινιά για να παρατείνουν την αγωνία του. Οι ακόλουθοί του ανέφεραν ότι, όταν οδηγήθηκε στο σταυρό, ο Αντρέας χαιρέτησε με αυτά τα λόγια: «Περίμενα πολύ αυτή τη χαρούμενη ώρα. Ο σταυρός έχει καθαγιαστεί από το σώμα του Χριστού που κρεμάστηκε πάνω του». Συνέχισε να κηρύττει στους βασανιστές του για δυο μέρες έως ότου πέθανε.

 

 

 

Ο Απόστολος Θωμάς σουβλίστηκε με λόγχη στην Ινδία στη διάρκεια ενός ιεραποστολικού ταξιδιού του για να ιδρύσει την εκκλησία εκεί.

 

 

 

Ο Ματθίας, ο απόστολος που επιλέχτηκε για να αντικαταστήσει τον προδότη Ιούδα Ισκαριώτη, λιθοβολήθηκε και μετά αποκεφαλίστηκε.

 

 

 

Ο Απόστολος Παύλος βασανίστηκε και μετά αποκεφαλίστηκε από τον κακό Αυτοκράτορα Νέρωνα στη Ρώμη το 67 μ.Χ. Υπάρχουν παραδόσεις όσον αφορά τους άλλους αποστόλους επίσης, αλλά καμιά δεν έχει αξιόπιστη ιστορική ή παραδοσιακή υποστήριξη.

Ο ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΣΙΜΩΝΑ ΤΟΥ ΖΗΛΩΤΗ

Ο Απόστολος Σίμων, ένας από τους δώδεκα Μαθητές του Κυρίου, αδελφός του Ιούδα του Λεββαίου, είχε την επωνυμία Καναναίος ή Κανανίτης. Η επωνυμία αυτή δεν φανερώνει την καταγωγή του Αποστόλου Σίμωνος από τη Χαναάν ή την Κανά της Γαλιλαίας. Η λέξη «Καναναίος» είναι Χαλδαϊκή και σημαίνει «Ζηλωτής». Πράγματι ο Ευαγγελιστής Λουκάς τον προσονομάζει ως «Ζηλωτή».

 

 

 

Οι ζηλωτές αποτελούσαν μία ξεχωριστή κοινωνική τάξη στην Ιουδαϊκή κοινωνία κατά τους χρόνους του Χριστού. Αποτελούνταν από λαϊκούς αγωνιστές, οι οποίοι μάχονταν εναντίον των Ρωμαίων κατακτητών, συνεχίζοντας την παράδοση των Μακκαβαίων επαναστατών. Όμως συχνά, πολλοί από αυτούς, εκμεταλλεύονταν τον απελευθερωτικό αγώνα και καταντούσαν τύραννοι του ιδίου του λαού τους. Προέβαιναν σε παράνομες πράξεις βίας και ληστειών για ίδιο όφελος και γι αυτό τον 1ο αιώνα μ.Χ. είχε αναπτυχθεί λαϊκή δυσαρέσκεια κατά του κινήματος των ζηλωτών. Οι συσταυρούμενοι με τον Κύριο ληστές ήταν ζηλωτές.

Δεν γνωρίζουμε αν ο Σίμων ανήκε στην μερίδα των ζηλωτών ή προερχόταν από αυτή. Το πιο πιθανό είναι να προερχόταν από τους ζηλωτές. Σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να ανήκε ταυτόχρονα και στους ζηλωτές, διότι το ζηλωτικό κίνημα ήταν αντίθετο με την διδασκαλία του Κυρίου. Υπάρχει βέβαια και μία άλλη υπόθεση για τον Απόστολο Σίμωνα. Είναι πιθανό να μην είχε καμία σχέση με τους ζηλωτές και το προσωνύμιο «Ζηλωτής» να σήμαινε τον ένθεο ζήλο του.

Κάποιοι ταυτίζουν τον Απόστολο Σίμωνα με το νυμφίο του γάμου της Κανά, όπου ο Κύριος έκανε το πρώτο θαύμα Του, μεταβάλλοντας το νερό σε κρασί.

 


 

 

 

Δεν είναι τόσο σημαντικό πώς πέθαναν οι απόστολοι. Αυτό που είναι σημαντικό είναι το γεγονός ότι όλοι ήταν πρόθυμοι να πεθάνουν για την πίστη τους. Αν ο Ιησούς δεν είχε αναστηθεί, οι μαθητές θα το ήξεραν. Κανείς δεν θα πέθαινε για κάτι που ήξερε ότι είναι ψέμα. Το γεγονός ότι όλοι οι απόστολοι ήταν πρόθυμοι να πεθάνουν φριχτά, αρνούμενοι να αποκηρύξουν την πίστη τους στο Χριστό – είναι ακλόνητη απόδειξη ότι είχαν γίνει πραγματικά μάρτυρες της ανάστασης του Ιησού Χριστού.

 


SAINT KONSTANTINE AND SAINT HELEN

Posted by elena on May 21, 2013 at 5:40 PM Comments comments (0)

ΒΙΟΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΣΤΕΠΤΩΝ ΚΑΙ ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗΣ

Δευτέρα, Μαΐου 20, 2013 | Αναρτήθηκε από marianthi delagrammatika Print PDF

 

 

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ

 

Είναι γνωστό πως λίγα πρόσωπα στη μακραίωνη πορεία της ανθρωπότητας τιμήθηκαν από την Ιστορία με τον τίτλο του Μεγάλου. Εξέχουσα ανάμεσά τους μορφή αποτελεί αναμφίβολα ο Μέγας Κωνσταντίνος. Κι αναδείχτηκε πραγματικά Μεγάλος, όχι μόνο σε έργα πολιτικής σύνεσης, οικονομικής διαχείρισης, διοικητικής μεταρρύθμισης, στρατιωτικής δεξιοτεχνίας, φρόνησης και ανδρείας, αλλά, με άριστο συνδυασμό, Μεγάλος και σε έργα μεγάλα, στερέωσης του μέχρι τότε χειμαζομένου Χριστιανισμού, ενίσχυσης της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αποκατάστασης της εσωτερικής της ενότητας, τιμής των αγίων Μαρτύρων, ανέγερσης ναών, σύγκλησης Συνόδων...

 

Και μαζί του ασφαλώς μεγαλύνεται η Αγία μητέρα του Ελένη, παιδαγωγός, και συμβοηθός, και συντελεστής στα θεία έργα, στη φιλανθρωπία, στην εύρεση του Τιμίου Σταυρού και ανάδειξη των Αγίων Τόπων, στη στήριξη των πιστών, στον εκχριστιανισμό των απίστων...

 

Πόσα άραγε δεν οφείλει σήμερα ο χριστιανικός κόσμος στη βασιλική τούτη δυάδα, την οποία, δίκαια και θεόπνευστα, η Εκκλησία μας κατέταξε στον χορό των Αγίων, απονέμοντάς τους επάξια και τον τίτλο των ισαποστόλων;

 

Αλλά και σύμφωνα με παλαιά βυζαντινή παράδοση, για την οποία θα μιλήσουμε στη συνέχεια, η ιστορική πορεία της μεγαλονήσου μας Κύπρου σηματοδοτήθηκε ανεξίτηλα από την εδώ παρουσία της βασιλομήτορος Ελένης, κατά την επιστροφή της από τους Αγίους Τόπους, όπου, ως γνωστό, είχε σταλεί απ' τον Μεγάλο βλαστό της κατά θεία υπόδειξη. Η ίδια παράδοση αποδίδει στην Αγία Ελένη, και άρα έμμεσα και στον υιό της, την ίδρυση της καθ' ημάς Μονής του Τιμίου Σταυρού, την οποία τότε προικοδότησε με τα άγια Σύμβολα του Δεσποτικού Πάθους (τεμάχιο του Τιμίου Ξύλου, ένα από τους αγίους Ήλους και τον Σταυρό του Καλού Ληστού).

 

Είναι για τους λόγους αυτούς, που η Μονή μας, αποτίουσα χρέος υιικό και φιλάγιο στους Αγίους της Κτήτορες, οδηγήθηκε στην απόφαση να εκδώσει τον παρόντα Βίο τους. Ένα Βίο σε συνοπτική βεβαίως μορφή, για την ωφέλεια των εν Κυρίω αδελφών μας. Μα κι ένας λόγος παραπάνω: Η από καιρού επιχειρουμένη συστηματική αλλοίωση και παραποίηση του προσώπου και του έργου του Μεγάλου Κωνσταντίνου, τόσο από ορθολογιστές ιστορικούς, όσο και από αιρετικές ομάδες, αλλά και από έργα φθηνής φιλολογικής παραγωγής, με οπωσδήποτε υστερόβουλες αντιχριστιανικές ή και αντορθόδοξες διαθέσεις.

 

Στον Βίο αυτό επισυνάπτεται η παλαιότερη έκδοσή μας, «Το Σημείο του Σταυρού», του ιερού Σημείου, που στάθηκε η έμπνευση, ενίσχυση και παρηγορία των Αγίων τούτων, που τόσο άμεσα συνδέθηκε μαζί τους και στήριξε την άνωθεν δεδομένη σ' αυτούς βασιλική εξουσία, το Σημείο, που αποτελεί το καύχημα και τη δόξα όλων των απ' αιώνος πιστών.

 

 

 

Γέννηση και καταγωγή των Αγίων

 

 

Ο Μέγας Κωνσταντίνος, ο ενδοξότατος πρώτος χριστιανός αυτοκράτορας, ο ιδρυτής της βασιλεύουσας Κωνσταντινούπολης, γεννήθηκε στην πόλη Ναϊσσό, τη σημερινή Νίσσα της κεντρικής Σερβίας, γύρω στο έτος 275.

 

Πατέρας του ήταν ο ελληνοϊλλυρικής καταγωγής Κωνστάντιος ο Χλωρός, αξιωματούχος τότε του ρωμαϊκού κράτους, ο οποίος κατόπιν, όπως θα δούμε, ανακηρύχθηκε Καίσαρας και Αύγουστος των δυτικών επαρχιών.

 

Μητέρα του υπήρξε η πολύ ευσεβής και ενάρετη Ελένη, που γεννήθηκε στην πόλη Δρέπανο της Βιθυνίας (Μικράς Ασίας) περί το έτος 247, από πατέρα ξενοδόχο. Την πόλη αυτή ο Μ. Κωνσταντίνος μετονόμασε αργότερα Ελενόπολη, προς τιμή της μητέρας του.

 

Ο Κωνστάντιος νυμφεύθηκε την Ελένη γύρω στο 273. Ο Μέγας Κωνσταντίνος υπήρξε ο πρωτότοκος από τα παιδιά που απέκτησαν.

 

 

 

Η τότε κατάσταση του κράτους

 

 

Την εποχή εκείνη της γέννησης του Κωνσταντίνου η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία είχε περιέλθει σε χαώδη κατάσταση. Οι βασιλείς, ο ένας μετά τον άλλο, φονεύονταν, και ανερχόταν ο εκάστοτε επικρατέστερος στον θρόνο. Το 284, μετά τη δολοφονία του Νουμεριανού, ανακηρύχθηκε στη Χαλκηδόνα ως νέος αυτοκράτορας ο Διοκλητιανός, που καταγόταν από τη Δαλματία, και έγινε αργότερα μεγάλος διώκτης των χριστιανών. Βασίλευσε για 21 έτη (μέχρι το 305), δύο όμως έτη μετά (286) διαίρεσε το Ρωμαϊκό κράτος σε δύο τμήματα, το Ανατολικό ή Ιλλυρικό και το Δυτικό τμήμα. Το Ανατολικό τμήμα περιλάμβανε την Ελλάδα, τη Μικρά Ασία και την Αίγυπτο, και είχε πρωτεύουσα τη Νικομήδεια, όπου εγκαταστάθηκε ο ίδιος και απ' όπου διεύθυνε την όλη αυτοκρατορία. Στο Δυτικό τμήμα, που περιλάμβανε την Ιταλία, τη Γαλλία, την Ισπανία, τη Βρεταννία και τη Βόρεια Αφρική, με έδρα τα Μεδιόλανα (Μιλάνο της Ιταλίας) εγκατέστησε αυτοκράτορα τον έμπιστο φίλο του Μαξιμιανό τον Ερκούλιο (Ηρακλή).

 

Προχωρώντας στη διοικητική μεταρρύθμισή του ο Διοκλητιανός, το 293 διόρισε άλλους δύο βοηθούς στην ενάσκηση της εξουσίας, τους οποίους ονόμασε Καίσαρες, ενώ ο ίδιος και ο Μαξιμιανός διατήρησαν τον τίτλο του Αυγούστου (Σεβαστού). Οι Καίσαρες θα ήσαν συμβασιλείς, βοηθοί και διάδοχοι των Αυγούστων. Στην Ανατολή ο Διοκλητιανός προσέλαβε ως Καίσαρα τον γαμβρό του Γαλέριο, ενώ στη Δύση όρισε τον Κωνστάντιο Α' τον Χλωρό, υπό την εξουσία του Μαξιμιανού.

 

Ο Κωνστάντιος με την ανακήρυξή του σε Καίσαρα (το 293) αναγκάσθη­κε να διαζευχθεί την Ελένη, λόγω της ταπεινής καταγωγής της, την οποία η ρωμαϊκή νομοθεσία θεωρούσε ασυμβίβαστη για την άνοδο σε υψηλά αξιώματα του κράτους. Η Ελένη έδειξε απόλυτη κατανόηση στο δίλημμα του Κωνσταντίου, ο οποίος υποχρεώθηκε να νυμφευθεί τη θετή θυγατέρα του Αυγούστου της Δύσης Μαξιμιανού Θεοδώρα. Αποσύρθηκε τότε η Ελένη από τον δημόσιο βίο και επιδόθηκε σε ποικίλα έργα φιλανθρωπίας, είχε δε τη συμπαράσταση του υιού της Κωνσταντίνου σε όλους τους σταθμούς της εξέλιξής του (Καίσαρ, Αύγουστος, Αυτοκράτορας). Αλλά στο έργο της Ελένης θα επανέλθουμε αργότερα.

 

 

 

Ο Κωνσταντίνος όμηρος στους Διοκλητιανό και Γαλέριο. Ο Θεός τον διασώζει

 

 

Τότε (293) ο Διοκλητιανός, για περισσότερη ακόμη ασφάλειά του, κράτησε όμηρο κοντά του τον Κωνσταντίνο, ως εγγυητή της πιστότητας του πατέρα του. Στην αυτοκρατορική αυλή της Ανατολής παρέμεινε ο Κωνσταντίνος μέχρι και που βασίλευσε ο Γαλέριος (έτος 305), συναναστρεφόμενος με ασεβείς και τυράννους. Δεν εξομοιώθηκε όμως στα ήθη και τις πράξεις με αυτούς, γιατί η αγία του μητέρα Ελένη φρόντισε να του δώσει ορθή ανατροφή. Κατ' αυτό το διάστημα είχε την ευχέρεια να μαθητεύσει σε πολύ αξιόλογους διδασκάλους. Παράλληλα εντάχθηκε στις τάξεις του ρωμαϊκού στρατού και έλαβε μέρος σε εκστρατείες με το υψηλό αξίωμα του τριβούνου.

 

Ο νεαρός Κωνσταντίνος διακρινόταν για την ωραιότητα του σώματος, το εντυπωσιακό παράστημα, τη μεγάλη του δύναμη και τις φυσικές δεξιότητες, αλλά και τα έξοχα πνευματικά του χαρίσματα, τη σωφροσύνη, τη φρόνηση, τη σοφία και ευγένεια των τρόπων, που καθιστούσαν παντού αισθητή την παρουσία του.

 

Οι ειδωλολάτρες τύραννοι τον ζήλευαν τρομερά για τα ποικίλα του χαρίσματα, και σχεδίαζαν να τον θανατώσουν με τρόπο πονηρό και μυστικό. Ο Πανάγαθος όμως Θεός, που γνωρίζει τα μέλλοντα να συμβούν, διαφύλαξε αβλαβή τον Κωνσταντίνο από τις δολοπλοκίες και πανουργίες τους και, τελικά, εξολόθρευσε τους φθονερούς εχθρούς του.

 

Το έτος 305, κατόπιν συμφωνίας, οι δύο Αύγουστοι Διοκλητιανός και Μαξιμιανός παραιτήθηκαν από κοινού και αποσύρθηκαν από την εξουσία. Τότε στη θέση τους ανακηρύχθηκαν Αύγουστοι, στη Δύση μεν ο πατέρας του Κωνσταντίνου Κωνστάντιος και στην Ανατολή ο γαμβρός του Διοκλητιανού Γαλέριος. Ο Κωνσταντίνος όμως κρατήθηκε στην αυλή του Γαλερίου, που φθονούσε τα εξαίρετα προτερήματά του, και προσπάθησε κι αυτός με δολιότητα να τον εξοντώσει. Με τη βοήθεια όμως του Κυρίου διέμεινε και πάλιν αβλαβής και, με έγκριση τελικά του Γαλερίου, αφού ο ίδιος ο Κωνστάντιος το είχε ζητήσει, έσπευσε στα Τρέβηρα της Γαλατίας το ίδιο έτος (305) να συναντήσει τον ασθενή πατέρα του, που είχε αναλάβει εκστρατεία για τη Μεγάλη Βρεταννία.

 

 

 

Ο Κωνσταντίνος ανακηρύσσεται βασιλέας

 

 

Μόλις ο Κωνστάντιος είδε τον υιό του, χάρηκε υπερβολικά, γιατί τον δέχθηκε στην πιο κατάλληλη στιγμή, αφού επιθυμούσε να τον αφήσει διάδοχο του θρόνου του. Και είχε μεν ο Κωνστάντιος άλλους τρεις υιούς από τη σύζυγό του Θεοδώρα, αλλ' ο Κωνσταντίνος κέρδισε αμέσως την πλήρη εμπιστοσύνη του πατέρα του, καθώς και τον θαυμασμό του στρατού, για τα έξοχα διοικητικά και στρατηγικά του προσόντα. Για τούτο και πριν αποθάνει, διόρισε τον Κωνσταντίνο βασιλέα. Έτσι ο θάνατος του Κωνστάντιου στις 7 Ιουλίου του 306 στην πόλη Εβόρακο (Υόρκη) της Βρεταννίας δεν δημιούργησε προβλήματα διαδοχής, γιατί ο στρατός με ενθουσιώδεις εκδηλώσεις ανακήρυξε ως διάδοχό του τον Κωνσταντίνο, ο οποίος νυμφεύθηκε τη Μινερβίνα, απ' την οποία απέκτησε υιό τον Κρίσπο. Ο Κωνσταντίνος λοιπόν στέφθηκε Καίσαρας στις 24 Ιουλίου του 306.

 

Εδώ πρέπει να τονίσουμε και τις αρετές του Κωνσταντίου. Αυτός, αν και δεν ήταν χριστιανός, αγαπούσε όμως και τιμούσε πολύ τους χριστιανούς. Και ήταν ο μόνος ηγεμόνας, που δεν άσκησε διωγμούς στις επαρχίες που εξουσίαζε, όταν οι άλλοι τρεις (Διοκλητιανός, Γαλέριος και Μαξιμιανός) είχαν κινήσει τους γνωστούς μεγάλους διωγμούς, κατά τους οποίους αναδείχτηκαν πλήθη Μαρτύρων. Και όχι μόνο αυτό, αλλά τίμησε τους πιστούς χριστιανούς της αυλής του με υψηλά αξιώματα. Ήταν ακόμη πολύ ελεήμονας και φιλάνθρωπος, γιατί ποτέ δεν θησαύρισε χρυσάφι ή ασήμι πέρα από τις ανάγκες που είχε, και βοηθούσε πάντοτε τους πτωχούς. Και ο σεπτός υιός του κληρονόμησε τις πατρικές αυτές αρετές, επαυξάνοντάς τες.

 

Στο διάστημα αυτό ο Διοκλητιανός είχε ορίσει Καίσαρα της Ανατολής τον Μαξιμίνο Δαΐα, ενώ στη Δύση τον στρατηγό Σεβήρο, που έστειλε στη Ρώμη. Αυτός, με τον θάνατο του Κωνσταντίου του Χλωρού, ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας στη Δύση. Τότε όμως ο υιός του παραιτηθέντος αυτοκράτορος Μαξιμιανού, ο Μαξέντιος, που ήταν και γαμβρός του Γαλερίου, ανάγκασε τον πατέρα του να επανέλθει στον θρόνο, και οι δύο κατανίκησαν στη συνέχεια τον Σεβήρο, τον φόνευσαν και ανακηρύχθηκαν αυτοί αυτοκράτορες στη Ρώμη (28.10.306). Κατόπιν συνήψαν συμμαχία με τον Κωνσταντίνο, ο οποίος και διαζεύχθηκε την πρώτη σύζυγό του Μινερβίνα, νυμφεύθηκε δε με την κόρη του Μαξιμιανού και αδελφή του Μαξεντίου Φαύστα (31 Μαρτίου 307), νέα περίφημη για την ομορφιά της, αλλά πονηρή και κακότροπη, όμοια στον χαρακτήρα με τον πατέρα της.

 

 

Θάνατος των Μαξιμιανού και Γαλερίου

 

 

Αποκαταστάθηκε τότε προσωρινά η ειρήνη στα πολιτικά πράγματα της αυτοκρατορίας, κι ο Κωνσταντίνος εγκατέστησε την έδρα του στην πόλη Αρελάτη της νότιας Γαλλίας, απ' όπου διακυβερνούσε το βασίλειό του με κάθε δικαιοσύνη, γι' αυτό και αγαπήθηκε πολύ απ' τον λαό.

 

Ενωρίς ο Μαξιμιανός ήλθε σε ρήξη προς τον υιό του Μαξέντιο, και επιχείρησε να του αφαιρέσει τον θρόνο. Νικήθηκε όμως απ' αυτόν, και κατέφυγε στον γαμβρό του Κωνσταντίνο, που τον δέχθηκε με πραγματική καλωσύνη. Επειδή όμως κι εκεί επιδόθηκε σε μηχανορραφίες και συνωμοσία εναντίον του Κωνσταντίνου, αυτός διέταξε τη φυλάκισή του. Τελικά, απελπισμένος, ο Μαξιμιανός αυτοκτόνησε (Ιούλιος του 310), κι αυτοτιμωρήθηκε έτσι για όσα κακά είχε διαπράξει.

 

Ο Γαλέριος, σκοπεύοντας να κυριαρχήσει και στη Δύση, συγκέντρωσε πολυάριθμο στρατό και εκστράτευσε εναντίον των Μαξεντίου και Κωνσταντίνου. Καθ' οδόν προς τη Ρώμη έπεσε σε παγίδα του Μαξεντίου και έπαθε μεγάλη καταστροφή. Φοβήθηκε λοιπόν, υποχώρησε, και στράφηκε κατά του Κωνσταντίνου. Αλλά και στη μάχη μ' αυτόν έπαθε τέτοια πανωλεθρία, ώστε σε λίγο διάστημα το στράτευμά του αφανίστηκε τελειωτικά. Τότε αφαίρεσε τη βασιλική στολή και φόρεσε πτωχική, για να μην αναγνωρίζεται και, μαζί με λίγους έμπιστους στρατιώτες του, διέφυγε και κρυβόταν από χώρα σε χώρα. Ο Κωνσταντίνος έστειλε παντού ανθρώπους να τον βρουν και να τον θανατώσουν, αλλ' η θεία Δίκη πρόλαβε και τον βρήκε πιο πριν, γιατί περιέπεσε σε φοβερή ασθένεια και απέθανε (Μάιος 311).

 

 

 

 

Η εμφάνιση του Τιμίου Σταύρου στον ουρανό

και του Χριστού στον ύπνο του Κωνσταντίνου

 

 

Μετά τον θάνατο του Γαλερίου οι αυτοκράτορες της Ανατολής Αύγουστος Λικίνιος και Καίσαρας Μαξιμίνος ήλθαν σε ρήξη. Τότε ο Μαξιμίνος συνήψε συμμαχία με τον Μαξέντιο, ο δε Λικίνιος με τον Κωνσταντίνο, και, ως εχέγγυο, νυμφεύθηκε την Κωνσταντία, θετή αδελφή του Κωνσταντίνου.

 

Ο Μαξέντιος τότε άρχισε να συγκεντρώνει πολυάριθμο στρατό από την Ιταλία και Αφρική, με σαφή προοπτική την εξουδετέρωση της απειλής του Κωνσταντίνου στη Δύση, και σκόπευε να κάμει αιφνιδιαστική εισβολή στη Γαλατία. Ο Μέγας Κωνσταντίνος δεν είχε άλλη επιλογή, ακούοντας μάλιστα τις αισχρουργίες και την τυραννία του Μαξεντίου στους Ρωμαίους, γι' αυτό και ανέλαβε με αποφασιστικότητα την πρώτ&

''PROOFS FOR THE RESSURUCTION OF CHRIST

Posted by elena on May 10, 2013 at 4:25 PM Comments comments (0)

Αυτό που από την πρώτη στιγμή υποστήριξαν οι Εβραίοι, σχετικά με την Ανάσταση του Χριστού, είναι εκείνο το οποίο συνεχίζουν να υποστηρίζουν μέχρι και σήμερα, 2.000 χρόνια περίπου μετά. Ότι δηλαδή οι μαθητές του Χριστού, ήρθαν τη νύχτα και ενώ κοιμόνταν οι στρατιώτες-φύλακες του Τάφου, έκλεψαν το Σώμα Του και στη συνέχεια διέδωσαν πως Αυτός Αναστήθηκε.

Το συγκεκριμένο όμως επιχείρημα, ανατρέπεται χωρίς ιδιαίτερη σκέψη και με μεγάλη ευκολία από τα ίδια τους τα λεγόμενα. Διότι πώς είναι δυνατόν, οι φρουροί που υποτίθεται πως κοιμόνταν, να είδαν τους μαθητές του Χριστού να κλέβουν το Σώμα Του; «Εκείνοι που κοιμούνται δεν μπορούν να δουν πραγματικά γεγονότα, παρά μόνο όνειρα», παρατηρεί πολύ εύστοχα ο Άγιος Αυγουστίνος.

 

Ας υποθέσουμε όμως πως όλοι (!) οι φρουροί του Τάφου είχαν αποκοιμηθεί. Για πόσο θα μπορούσε να συνεχιστεί αυτό, από τη στιγμή που ένας πελώριος λίθος θα έπρεπε να μετακινηθεί για να ανοίξει ο Τάφος;

 

Ο λίθος που έφραζε την είσοδο του Τάφου, ήταν τεραστίων διαστάσεων. Αυτό πολύ απλά σημαίνει, πως εάν προσπαθούσαν κάποιοι να τον αποκυλήσουν, θα προξενούσαν τέτοιο ισχυρό θόρυβο, ώστε θα ήταν αδύνατον να μείνει έστω και ένας φρουρός που να συνεχίζει να κοιμάται. Επομένως, γίνεται εύκολα αντιληπτό πως το επιχείρημα των Εβραίων, δεν μπορεί να σταθεί ούτε καν ως υπόθεση.

 

Ας προσπαθήσουμε όμως για λίγο να εισέλθουμε κι εμείς στην παρανοϊκή λογική τους, για να εξαλείψουμε και την παραμικρή αμφιβολία που μπορεί να υπάρξει, σχετικά με τα Ψεύδη που διέδωσαν και εξακολουθούν να διαδίδουν για την Ανάσταση του Κυρίου.

 

Ας εξετάσουμε λοιπόν το τι ακριβώς θα είχε συμβεί, εάν όλα αυτά τα αδιανόητα που ισχυρίζονται ήταν πραγματικότητα.

 

Πρώτα-πρώτα ο Πιλάτος θα είχε τιμωρήσει παραδειγματικά τους στρατιώτες της φρουράς του Τάφου, πράγμα που όχι απλά δεν συνέβη, αλλά και δεν υποστηρίχθηκε ποτέ από κανέναν, ούτε καν από τους ίδιους τους Εβραίους.

 

Έπειτα ο Πιλάτος, όπως είχε έρθει αρχικά σε συνεννόηση με τους Εβραίους, για την τοποθέτηση φρουράς έξω από τον Τάφο του Ιησού, έτσι και τώρα, αφού οι ίδιοι και πάλι θα το ζητούσαν, θα συνελάμβανε τους μαθητές Του και θα τους εξανάγκαζε να ομολογήσουν τον τόπο που έχουν κρύψει το Σώμα του Κυρίου τους. Έτσι θα δινόταν η ευκαιρία στους Εβραίους να το περιφέρουν σε ολόκληρη την Ιερουσαλήμ και να αποδείξουν σε όλους, πως ο Χριστός ήταν ένας λαοπλάνος και οι μαθητές Του επίσης, αφού δεν αναστήθηκε ποτέ, όπως ο Ίδιος Προείπε και όπως οι μαθητές Του κατόπιν διέδωσαν.

 

Τίποτα από τα παραπάνω όμως δεν έγινε ποτέ και δεν υποστηρίχθηκε ποτέ, ούτε από τους Εβραίους, ούτε από κανέναν άλλον. Κι αυτό γιατί ο Χριστός, και Θεός είναι, και Αναστήθηκε. Χριστός Ανέστη αδελφοί.

 

 

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2013/05/h-anastash-toy-christoy.html#ixzz2SvJlGyPt

HOLY LIGHT IN JERUSALEM 2013

Posted by elena on May 9, 2013 at 3:05 PM Comments comments (0)

          ΛΕΝΕ ΠΩΣ το προσκύνημα στους Αγίους

Τόπους μοιάζει με τον πιο δυνατό έρωτα. Οταν πας μία φορά, ο νους και η καρδιά

ποτίζονται με αγάπη, μένουν για πάντα εκεί και ένα γλυκό συναίσθημα σε

συντροφεύει για όλη σου τη ζωή.

 

 

 

Η εμπειρία του εορτασμού του Πάσχα στον

τόπο όπου έζησε και μαρτύρησε ο Ιησούς Χριστός δεν είναι απλώς μοναδική αλλά

αξεπέραστη. Η Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Σαββάτου στον ναό της Αναστάσεως, με

δεκάδες χιλιάδες πιστούς να ψέλνουν και να δοξολογούν τον Κύριο την ώρα που το

Αγιο Φως εμφανίζεται εξ ουρανού διαπερνώντας τον τρούλο και τους τοίχους και

λούζοντας με εκθαμβωτικές γαλαζοπράσινες λάμψεις τον Πανάγιο Τάφο, αποτελεί ένα

ζωντανό θαύμα που συντελείται κάθε χρόνο μπροστά στα μάτια μιας λαοθάλασσας

προσκυνητών, οι οποίοι συρρέουν από κάθε γωνιά του πλανήτη, πιστοί στο ετήσιο

ραντεβού τους με τον Δημιουργό.

 

 

 

Εκεί, δίπλα στους πατέρες της

Αγιοταφικής Αδελφότητας, τους άξιους συνεχιστές του Τάγματος των Σπουδαίων,

βρίσκονται και περίπου πενήντα Ελληνες, μια μεγάλη και πολύ δεμένη παρέα φίλων

που στέκονται στο πλευρό των ορθόδοξων μοναχών, των γενναίων αυτών ιερέων που

καθημερινά δίνουν τη δική τους «μάχη» (προστατεύοντας το Αγιο Φως απέναντι σε

δόγματα που εδώ και αιώνες διεκδικούν, ακόμη και με βίαιο τρόπο, τα δικαιώματα

των Πανάγιων Προσκυνημάτων. Αυτή είναι άλλωστε και η κύρια αποστολή της

Αγιοταφικής Αδελφότητας.

Μια χούφτα γέροντες που δεν διστάζουν να χύσουν το

αίμα τους για τη διατήρηση της ελληνικότητας και τον έλεγχο του Πατριαρχείου

Ιεροσολύμων, των Πανάγιων Προσκυνημάτων και των ιερών μονών της περιοχής.

 

 

 

Η αρχή έγινε το Πάσχα του 2006, όταν

τρεις φίλοι ταξίδεψαν πρώτη φορά από την Ελλάδα στα Ιεροσόλυμα, όπου διατέλεσαν

διακόνημα βοηθώντας τους Αγιοταφίτες πατέρες να επιτελέσουν το έργο τους καθ'

όλη τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας. Οι εμπειρίες ήταν συγκλονιστικές. Οταν

επέστρεψαν στην Ελλάδα, ένιωσαν την ανάγκη να μοιραστούν με τους γνωστούς τους

όλα όσα είχαν βιώσει και σύντομα, χρόνο με τον χρόνο, η παρέα άρχισε να

μεγαλώνει. Ετσι κάθε Πάσχα ολοένα και περισσότεροι νέοι δεν κατέβαιναν ως απλοί

προσκυνητές, αλλά ήταν πρόθυμοι να εργαστούν μαζί με τους γέροντες και να

προσφέρουν τη βοήθειά τους όποτε ήταν απαραίτητο. Οπως ακριβώς συμβαίνει τη

Μεγάλη Παρασκευή, όταν σχηματίζουν ανθρώπινη ασπίδα γύρω από τον ορθόδοξο ιερέα

που περπατάει την Οδό του Μαρτυρίου προς τον Γολγοθά, με τον Σταυρό στην πλάτη.

Την ώρα που ο ναός της Αναστάσεως και τα σοκάκια της παλιάς πόλης των

Ιεροσολύμων «βουλιάζουν» από δεκάδες χιλιάδες πιστούς κάθε εθνικότητας και

ηλικίας, εκείνοι σχηματίζουν αλυσίδα και προτάσσουν τα στήθη τους προκειμένου

να τον βοηθήσουν να διανύσει την διαδρομή.

 

 

 

«Τη Μεγάλη Παρασκευή μαζευόμαστε από

νωρίς για το διακόνημα. Εκείνη τη μέρα φοράμε μαύρα ράσα για να μας ξεχωρίζει η

ισραηλινή αστυνομία που είναι πολύ αυστηρή» λένε οι ίδιοι στην «Espresso» και

περιγράφουν το κλίμα που επικρατεί. «Γύρω από τον ναό της Αναστάσεως

συγκεντρώνεται μια ατελείωτη λαοθάλασσα που κινείται προς το μέρος του ναού.

Πολλοί λαοί, μεταξύ των οποίων και οι Ρώσοι που είναι πάρα πολλές χιλιάδες,

προσπαθούν να αγγίξουν τον Σταυρό για να πάρουν ευλογία και κάνουν ό,τι μπορούν

για να φτάσουν κοντά του. Πριν βγει ο δεσπότης από τον ναό ενωνόμαστε και

δημιουργούμε μια ανθρώπινη αλυσίδα γύρω από τον Σταυρό, που λειτουργεί ως

ασπίδα για το πλήθος το οποίο σπρώχνει προκειμένου να φτάσει δίπλα του. Η

διαδρομή που πρέπει να διανύσει ο ιερέας είναι περίπου ένα χιλιόμετρο και τα

πράγματα είναι δύσκολα. Ομως με τη βοήθεια του Θεού όλα πάνε καλά!»

 

 

 

 Τ ο «αόρατο χέρι» που ανάβει

τα καντήλια του Πανάγιου Τάφου

 

 

 

Οι συγκλονιστικές μαρτυρίες και τα

θαύματα στον ναό της Αναστάσεως

 

 

 

Ενας από τους πρώτους της παρέας που

ταξίδεψε στους Αγίους Τόπους όχι μόνο για να προσκυνήσει αλλά για να προσφέρει

διακόνημα δίπλα στους «Φύλακες του Πανάγιου Τάφου» ήταν ο πρόεδρος του συλλόγου

Μικρασιατών «Ρίζες» στο Χαλάνδρι, Νίκος Καραμπουρνιώτης. Από την πρώτη στιγμή ο

Νίκος διαπίστωσε πως οι πατέρες του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου Ιεροσολύμων

είχαν μεγάλη ανάγκη τη βοήθεια Ελλήνων ορθόδοξων χριστιανών, που δυστυχώς

αποτελούν μειονότητα μεταξύ των προσκυνητών.

 

 

 

«Παλαιότερα η ελληνική αποστολή που

πήγαινε να φέρει το Αγιο Φως συνοδευόταν από ευζώνους της Προεδρικής Φρουράς,

οι οποίοι στέκονταν παρατεταμένοι μπροστά από τον Πανάγιο Τάφο» αναφέρει ο

Νίκος και προσθέτει: «Εδώ και μερικά χρόνια το ελληνικό κράτος έπαψε να στέλνει

τσολιάδες. Κάποιοι λένε πως αυτό έγινε για λόγους οικονομίας, αλλά προσωπικά

πιστεύω πως γίνεται λόγω ασέβειας και έλλειψης πίστης. Εμείς κρατάμε επαφή με

τους μοναχούς όλο τον χρόνο. Μας περιμένουν και η υποδοχή τους είναι πολύ θερμή,

γιατί ξέρουν πως δεν πηγαίνουμε για τουρισμό αλλά για διακόνημα. Πριν από

χρόνια είχαμε πει σε έναν γέροντα πως θέλουμε να ερχόμαστε κάθε Πάσχα, αλλά

δυσκολευόμαστε λόγω χρημάτων. Εκείνος χαμογέλασε και μας είπε: “Είναι πολύ

απλό, παιδιά μου. Πριν φύγετε θα πηγαίνετε μπροστά από μια εικόνα του Χριστού,

θα κάνετε τον σταυρό σας και θα του λέτε: ''Εγώ του χρόνου θέλω να έρθω ξανά.

Σε παρακαλώ, φρόντισε εσύ γι' αυτό!''” Από τότε κάθε Πάσχα είμαστε στους Αγίους

Τόπους».

 

 

 

Μία από τις πιο συγκλονιστικές

μαρτυρίες ανήκει στον Βασίλη Καπνόριζα, που φέτος βρίσκεται για τέταρτη φορά

στους Αγίους Τόπους προκειμένου να προσκυνήσει και να προσφέρει τη βοήθειά του

στην Αγιοταφική Αδελφότητα. «Η βοήθεια που προσφέρουμε όταν πηγαίνουμε στους

Αγίους Τόπους δεν είναι τίποτα σε σχέση με αυτήν που παίρνουμε για την υπόλοιπη

ζωή μας. Αυτά που νιώθεις σε συντροφεύουν μέχρι το τέλος της ζωής σου» λέει και

ανοίγει την καρδιά του για να εξομολογηθεί το θαύμα που διαδραματίστηκε μπροστά

στα μάτια του, τονίζοντας πως μοιράζεται την εμπειρία του όχι για να αποδείξει

κάτι ή για να πείσει όσους διατηρούν αμφιβολίες, αλλά γιατί ήταν κάτι αληθινό,

που τον σημάδεψε για πάντα και δεν γίνεται να μείνει κρυφό: «Η πίστη δεν

φαίνεται, όπως και η αγάπη. Δεν είναι κάτι υλικό, αλλά κάτι που το νιώθεις μέσα

σου. Αυτό που βίωσα συνέβη το Μεγάλο Σάββατο, κατά τη διάρκεια της λειτουργίας.

Βρισκόμουν στον ναό της Αναστάσεως και προσευχόμουν, όταν ξαφνικά άκουσα

οχλαγωγία στα δεξιά μου. Σήκωσα το κεφάλι μου και έκπληκτος είδα μια δέσμη

φωτός να διαπερνάει τον τοίχο του ναού και να πέφτει πάνω στον Πανάγιο Τάφο

ανάβοντας με θαυματουργό τρόπο τα κεριά των πιστών που ήταν σε εκείνο το

σημείο. Αμέσως άρχισαν να πανηγυρίζουν και να φωνάζουν! Γύρισα προς την εικόνα

του Αναστάσιμου Χριστού, που είναι πάνω από τον Πανάγιο Τάφο, και τότε είδα τα

μεγάλα καντήλια να ανάβουν ένα-ένα στη σειρά, με απίστευτο συγχρονισμό, λες και

τα άναβε ένα αόρατο χέρι. Την ίδια στιγμή μια τεράστια φλόγα φώτισε όλο τον

Πανάγιο Τάφο. Είδα και ένιωσα το θαύμα μέσα στην καρδιά μου.

 

 

 

»Αυτό που έζησα με συντάραξε τόσο πολύ

που το μυαλό μου έφυγε. Βρισκόμουν σε έκσταση, δεν σκεφτόμουν τίποτα και ένιωθα

ελαφρύς σαν τον αέρα. Βγήκα από τον ναό και άρχισα να περιφέρομαι ανάμεσα στο

πλήθος. Δεν ήξερα που πήγαινα, ούτε με ένοιαζε. Ο κόσμος τριγύρω αγκαλιαζόταν

και έκλαιγε. Οταν βρήκα τους φίλους μου, πιαστήκαμε αγκαλιά και ξεσπάσαμε σε

κλάματα. Δεν μπορούσα να συνέλθω με τίποτα. Ηταν συγκλονιστικό!»

 

 

 

Για τον 50χρονο Κυριάκο Χαϊδεμένο και

τη σύζυγό του το προσκύνημα στους Αγίους Τόπους ήταν ένας διακαής πόθος που

όταν εκπληρώθηκε δυνάμωσε την πίστη τους και τους γέμισε άσβεστες αναμνήσεις:

«Ενιωσα συγκινημένος, με έπιασαν τα κλάματα και ντράπηκα για όλα όσα έχω κάνει,

αλλά και γι' αυτά που δεν έχω κάνει. Ταυτόχρονα γέμισα με αγάπη. Ολα όσα άκουγα

από μικρό παιδί ήταν μπροστά μου. Περπατούσα στον δρόμο και ένιωθα τον Θεό.

Μιλούσε ο Χριστός κατευθείαν στην καρδιά μου. Οι Αγιοταφίτες είναι ήρωες. Εχουν

μείνει μια χούφτα γέροντες, κι όμως κρατάνε ακόμη. Οταν βλέπουν Ελληνες νιώθουν

μεγάλη χαρά. Ζητάνε και θέλουν κόσμο για βοήθεια και διακόνημα. Ο Χριστός είναι

έρωτας και θέλει προσωπική σχέση. Δεν είναι κάτι απόμακρο και κάτι φανταστικό.

Οποιος μπλέξει αληθινά με αυτό τον έρωτα έχει σωθεί!»

 

 

 

Συνιδιοκτήτης του αθλητικού συλλόγου

μικτών πολεμικών τεχνών «Αγιος Γεώργιος» στην Ανω Ηλιούπολη Θεσσαλονίκης, ο

Αλέξης Καρούσος έχει ήδη επισκεφτεί τους Αγίους Τόπους τρεις χρονιές και φέτος

θα περπατήσει ξανά στα μέρη όπου έζησε και μαρτύρησε ο Χριστός: «Τις δύο πρώτες

φορές είχα πάει ως απλός προσκυνητής και την τρίτη γνωρίστηκα με τα παιδιά από

την Αθήνα, που διατελούσαν διακόνημα. Φέτος είμαστε πέντε άτομα από τη

Θεσσαλονίκη. Οταν κάνεις διακόνημα, οι εμπειρίες που ζεις είναι πολύ έντονες.

Οι γέροντες είναι πολύ λίγοι και φυσικά χρειάζονται τη βοήθειά μας, όποια κι αν

είναι αυτή.

 

»Πέρυσι ο Θεός με αξίωσε να δω το Αγιο

Φως! Λίγα λεπτά πριν βγει ο Πατριάρχης από το κουβούκλιο του Πανάγιου Τάφου

είδα μια μεγάλη δέσμη φωτός να διαπερνάει τα τσιμέντα του τρούλου και να

καταλήγει στον Πανάγιο Τάφο. Η έντονη λάμψη, που έμοιαζε με κολόνα φωτός,

ανέβηκε ξανά στον τρούλο και στη συνέχεια κατέβηκε αστραπιαία στον Πανάγιο

Τάφο. Τότε άνοιξε η πόρτα και ο Πατριάρχης βγήκε από το κουβούκλιο με το Αγιο

Φως! Τα πρώτα λεπτά η φλόγα στα κεριά των πιστών δεν είναι φωτιά αλλά άκτιστο

φως, όπως άκτιστος είναι και ο Θεός μας. Ο κόσμος βάζει τα κεριά στα χέρια και

στο πρόσωπό του, “λούζεται” με Αγιο Φως και δεν καίγεται! Εκείνες τις στιγμές ο

Θεός είναι μέσα στον ναό, Τον νιώθεις δίπλα σου, η παρουσία Του είναι παντού!»

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ο «Ακρίτας της Ερήμου» και η όαση του

ελληνισμού

 

 

 

Στην καρδιά της ερήμου, δίπλα στον

Ιορδάνη ποταμό όπου βαφτίστηκε ο Χριστός, βρίσκεται το ιστορικό μοναστήρι του

Αββά Γερασίμου του Ιορδανίτη.

Ηγούμενος της μονής για περισσότερα από σαράντα

χρόνια είναι ο αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Ταβουλαρέας, ο «Ακρίτας της Ερήμου»

που εγκαταστάθηκε στην εγκαταλειμμένη μονή στα μέσα της δεκαετίας του '70 και

με τη βοήθεια του Θεού κατάφερε να τη μετατρέψει σε μια αληθινή όαση, την οποία

επισκέπτονται χιλιάδες πιστοί.

 

 

Μιλώντας στην «Espresso», ο

Αγιοταφίτης γέροντας κάνει λόγο για λειψανδρία νέων ιερέων στους Αγίους Τόπους

και προσκαλεί τους πιστούς να πάνε για διακονέματα, στο πλευρό των συνεχιστών

του «Τάγματος των Σπουδαίω

CHRIST IS RISEN!!!HE IS TRULLY RISEN

Posted by elena on May 6, 2013 at 6:40 AM Comments comments (0)


Rss_feed

Recent Videos

327 views - 0 comments
276 views - 0 comments
421 views - 1 comment

POIOS EINAI O IHSOUS

ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΑΥΤΟ ΕΧΕΙ ΠΟΛΥΑΡΙΘΜΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ...


ΜΙΑ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΑΛΗΘΙΝΗ...


Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΑΣ ΜΑΣ


Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΠΑΤΕΡΑ


Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ


Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΟΣ ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ


Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΤΕΛΕΥΤΗΤΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΜΑΣ


                    Α  Μ  Η  Ν

Who is Jesus?

Through the ages this question seems to have many different answers by people...                                     YET...there is only ONE True Answer....

J E S U S  IS OUR GOD AND SAVIOR...

THE ONLY SON OF GOD

THE SECOND PERSON IN HOLY TRINITY

 TRUE GOD AND PERFECT HUMAN AT THE SAME TIME....

Lets follow His steps...Lets try  to know our  G o d  better....


Daily Verses

Webs Counter

Featured Products

No featured products

Bible Search

Search the Bible



BibleGateway.com

Upcoming Events

No upcoming events

Recent Prayer Requests

  • ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ ΧΑΡΙΣΕ ΜΟΥ ΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΥΓΕ&

    ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΙ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ...

Recent Video Blogs

No video yet.